Dag jongetje

 Vanavond zat ik in de trein te balen omdat de live-verbinding waarmee ik in de trein op m’n tablet de Vuelta zat te kijken haperde. En vervolgens  bleek de sprinter waarop ik dacht over te kunnen stappen niet te kunnen rijden vanwege een storing. Mijn avondeten mag dus in de magnetron dacht ik. Via Whatsapp las ik dat dit de hobbyplannen van het thuisfront ook in de war schopte. We spraken af dat ik de tram zou pakken tot het eindpunt en daar met de auto werd opgepikt. De kinderen zaten in hun pyjama op de achterbank.
 In de tram checkte ik even m’n sociale media. Veel foto’s van een jongetje, liggen op het strand. ‘Net m’n jongste zoon’ dacht ik. Hij lag vredig, op zijn buik. Gezonde, ietwat mollige armen langs zijn lijfje. Wat nat zand op z’n vingertjes. Mooie gladde, bolle kuiten en wangetje. Over die wang nog een lok nat haar. Alsof het jongetje tijdens het rennen en zandkastelen bouwen zo moe was geworden dat hij pardoes op het strand in slaap was gevallen. ‘Net m’n jongste zoon’ dacht ik weer. Alleen was dit jongetje dood.
 Het jongetje en zijn papa en mama kwamen uit Syrië. En zijn papa en mama waren zo bang voor hun veiligheid dat ze hem op een gammel bootje de Middellandse zee op stuurde naar Turkije (dat land wat ze om die ‘all inclusive resorts’ vol Europeanen hebben gebouwd, maar niet bij Europa mag horen.) Ik weet het niet, maar ik hoop dat zijn ouders ook op dat bootje zaten. Dat dat jongetje die laatste angstige minuten voor zijn dood niet zonder zijn papa en mama was. Ik zou mijn leven er in elk geval graag voor geven om dat lot mijn kinderen te besparen. Het jongetje dat zo lief en vredig dood lag te zijn op een Turks strand was onderweg naar een Europa dat hem en zijn papa en mama voornamelijk als ‘probleem’ zag.
 ‘Het probleem’ is echter niet dat zij zo enorm weg moesten dat zij dit soort achterlijke risico’s moesten nemen. Het probleem is dat zij  naar ons wilden. Omdat zij dachten hier veilig te zijn. In elk geval totdat ze weer terug naar huis zouden kunnen. Naar opa en oma als die dan nog leefden. En de buurman. En misschien naar school. Of misschien hoopten ze zelfs te kunnen blijven. Omdat papa en mama dachten dat het jongetje in Europa een toekomst zou hebben. Misschien zelfs wel gelukkig worden. Dat zouden Europeanen begrijpen, want zo hadden het zelf ook aangepakt met de VS. En had Canada niet massa’s Europese (economische) vluchtelingen opgevangen na de Tweede Wereldoorlog? Europeanen weten hoe het is om te vluchten voor je leven, daar kunnen we wel heen. Daar zijn we veilig. Papa en mama brengen je daar heen schat.
 Dat ze erover nadachten om te blijven denk ik niet. Dan ga je niet met peuter in een roeiboot de open zee op. Ze moesten weg, anders gingen ze dood. Of eerst gemarteld. En verkracht. Maar dat is dus niet het probleem. Het probleem is dat zij naar ons toe wilden. En wij kunnen die ‘enorme stroom’ aan. Wij hebben namelijk problemen genoeg.
Wake up call:
 Onze problemen stellen geen FUCK voor. Geen FUCK. Bejaarden komen weinig buiten, patiënten worden te weinig gewassen, Er ligt hondenpoep waar je in stapt want er is te weinig straatverlichting. Treinen rijden te laat of je staat elke dag in de file, pubers zijn brutaal en iedereen staart maar naar zijn mobieltje. Ons sociaal leven is veel te druk, onze carrierperspectieven zijn niet-bestaand. Er is geen ruk op tv (tenzij je Ziggo hebt, want dan heb je überhaupt geen tv), benzine kost evenveel als champagne en we moeten doorwerken tot ons 80e omdat we doorleven tot ons 100e. We hebben zelfs voedselbanken! In een land als Nederland, voedselbanken! Natuurlijk zijn onze problemen als je ermee zit, ook best oprechte problemen, maar niemand hier denkt er serieus over na om ooit met zijn (klein)kind in een roeiboot de Noordzee op te dobberen.
 Ondertussen zijn in er Europa en in Nederland politici die besluitvorming tegenwerken om de opvang van jongetjes en hun papa’s en mama’s die moeten vluchten voor hun leven beter te regelen. Deze politici vinden dat jongetjes en papa’s en mama’s die hun leven wagen om weg te komen, eigenlijk beter lekker kunnen blijven waar ze zitten. Dus stellen ze hekken voor. En controles. En sluiten we relatief veilige routes af, want dan moeten ze dus in gammele bootjes en dan wordt het risico vast te groot. En zo gaan jongetjes en hun papa’s en mama’s dus op een verschrikkelijke manier dood. Daar voelen deze politici zich goed bij omdat zij ‘de stem van het volk’ verkondigen. Maar wij horen voornamelijk nogal veel ‘het domme volk’ praten. Het domme volk dat denkt dat alles beter wordt zolang jongetjes en hun papa’s en mama’s daar blijven en niet hierheen komen om van ons profiteren.
 En dat is eigenlijk wat ik hier aan jullie voor wil stellen. Zullen wij met elkaar afspreken dat wij niet meer verkondigen dat jongetjes en hun papa’s en mama’s hier niet meer welkom zijn? Dat we mensen die zulke verschikkingen hebben meegemaakt dat ze alles achter laten om vrijwillig in een plek als ‘Hongarije’ of ‘Nederland’ terecht te komen welkom heten. En ze laten voelen dat ze veilig zijn? Als wij de voedingsbodem voor deze hatende politici wegnemen, dan hebben we al een flinke stap gezet richting die beschaafde, humane samenleving die we zeggen te willen zijn. En daar hebben we dan eigenlijk niets voor hoeven doen.
Dag jongetje, rust zacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s