Odds for Pi-day

The odds for Pi-day are even slimmer this year than they were last year. But also in 2016, against all likelihood, here it is. Happy Pi-day!

meta-chart (1)

Posted in art & science, culture, Culture & philosophy, erwin fisser, funny, popular culture, Science & philosophy | Tagged , , , , , | Leave a comment

Eberhard & slachtofferschap

Afgelopen week zat Eberhard van der Laan, burgemeester van Amsterdam, aan tafel bij De Wereld Draait Door. Hij sprak over de vluchtelingenproblematiek (wat, gek genoeg, tegenwoordig vooral een probleem lijkt voor diegenen die niet hoeven te vluchten, maar dat terzijde). In een rustig, verstandig betoog maakte hij onder andere de volgende punten duidelijk.

  1. Ja, vluchtelingen veroorzaken overlast;
  2. Ja, als zij hier komen dan zullen ze onze gewoonten en vrijheden moeten accepteren.
  3. Mensen die zich zorgen maken zijn niet per definitie racisten, idealisten niet perse dromers;
  4. Goede opvang en integratie lukken niet als je in kleine gemeenten grote centra neerzet, je moet dit landelijk verspreiden.
  5. Ja, dat kost meer geld. Maar geld is in een rijk land als Nederland het probleem niet.

Leve de niet-gekozen burgervader
Behalve dat van der Laan zowel probleem als oplossing begrijpelijk weet te identificeren maakt hij iets anders duidelijk. Namelijk het nut van de niet-rechtstreeks gekozen burgemeester. Burgemeesters, anders dan rechtstreeks gekozen politici, kunnen vrijer en onafhankelijker spreken. Op die manier kunnen zij oplossingen aandragen die los staan van de waan van de dag, populisme en incidenten. En ook rustig de mening van een ander aanhoren zonder zelf continu puntjes te willen scoren. Mooi geïllustreerd toen van der Laan presentator van Nieuwkerk liet uitspreken, ook al kwam deze met onjuiste informatie. Wanneer maak je dat nog mee.

Extremisme en Slachtofferschap
Van der Laan vertelde dat de gemeente Amsterdam al ruim een jaar werkt  (en niet zoals van Nieuwkerk dacht ‘sinds kort’) met de Ierse filosoof David Kenning. De filosoof Kenning is opgegroeid in Belfast en maakte daar de tijd mee dat er daar tien aanslagen per dag plaatsvonden. In een uitstekend interview met de Volkskrant legt Kenning uit hoe de oorlogstaal van mensen als Wilders, Marine Le Pen en Donald Trump zorgt voor minder veiligheid en meer radicalisatie. Wilders speelt in op het slachtofferschap van de angstige Nederlander en zet groepen tegen elkaar op. De maandag na het Kenning artikel schreef Grunberg in zijn voetnoot dat in Nederland de slachtofferstatus het heeft gewonnen van de heldenstatus. Het “Ik mag niet zeggen wat ik denk, naar mij wordt niet geluisterd.” leidt dan al snel tot, het is de schuld van die ene groep. En vervolgens wordt ieder incident verheven tot legitimering voor meer geweld, want “anders luisteren ‘ze’ niet naar je”.

De boel bij elkaar houden
Wellicht wat geïrriteerd door het gebrek aan stoere taal poogde van Nieuwkerk, van der Laan uit de tent te lokken. Wat sarcastisch klonk het “u vindt dat we wat meer lief moeten zijn voor elkaar?” en “Maar dan wilt u dus eigenlijk weer ‘de boel bij elkaar houden’?” Van der Laan: “Wat is er mis met ‘lief’? Of met ‘de boel bij elkaar houden’? Dergelijke oplossingen ogen minder daadkrachtig en kosten meer tijd, maar gelukkig heeft een burgemeester die tijd tot zijn beschikking. Hoe meer we willen ‘doen’, hoe meer de polarisatie toe zal nemen. Geen daden, maar woorden. Maar van der Laan is dan ook de burgemeester van Amsterdam.

 

| Leave a comment

Sorry arme kindertjes, Unicef Zweden is niet aardig.

Unicef Zweden heeft met een technisch trucje, gekoppeld aan een leuk ideetje een online campagne gedaan en hier internationale online persaandacht voor gekregen. Het is alleen jammer dat deze aandacht vooral lijkt te impliceren dat Unicef (en de VN) in de strijd om online privacy, aan de kant staat van bedrijven die verdienen aan het verkopen van je persoonlijke data.

Drama & een betere wereld
Bezoekers van de website van de Zweedse krant Dagens Nyheter die een adblocker hadden geïnstalleerd kregen door een slimmigheid wél een advertentie van Unicef Zweden te zien, met de tekst: “Children’s rights should never be blocked”. De copywriter ging er blijkbaar vanuit dat iedereen die een adblocker heeft geïnstalleerd, daar ook continu bewust mee bezig is.
Deze dramatische en niet hele sterke copy ten spijt, deed de banner het heel goed. De CTR was maar liefst 3%, 300% meer dan een reguliere banner. Het lijkt haast wel alsof dit de enige banner was die mensen te zien kregen! Oh, wacht.

Unicef donateur is een potentiële blocker
Wat wel indrukwekkend genoemd mag worden, 1 op 10 van de mensen die klikten op de banner, schreven zich op de campagnesite ook daadwerkelijk in (al is mij niet helder wat dat inschrijven inhield). Da’s veel. Wat je hieruit kunt concluderen, is dat mensen die adblockers installeren, bovengemiddeld betrokken zijn bij kinderrechten. Of, andersom geredeneerd, mensen die maatschappelijk bevlogen zijn, voelen meer weerstand tegen banneradvertenties. En als ik het dan even helemaal gek maak; mensen die zich willen inzetten voor een betere wereld, willen liever niet dat allerlei commerciële partijen privacy gevoelige informatie over hen verzamelen.

Jij negeert kinderrechten vriend
Mashable pikte de campagne op en plaatste na een gesprek met hun PR bureau een stuk onder de kop: “UNICEF claims ad blockers may be blocking ‘children’s rights”. En op nu.nl was zelfs de volgende zin over de campagne te lezen: “Ook wil ze (Unicef, EF) met de campagne laten zien dat adblockers voor de VN een doorn in het oog zijn.” Dat lijkt me een nogal onwenselijk spin voor Unicef. Ik kan me niet voorstellen dat een fondsenwervende organisatie haar klaarblijkelijk potentiële donateurs tegen zich in het harnas wil jagen, door een campagne te maken waarmee ze zeggen: jij negeert kinderrechten vriend! Noch dat ze wil zeggen: Zet uit die adblockers, misschien zijn er wel goede doelen zonder enige communicatieve inspiratie die je een banner willen laten zien en daar moet jij je strijd om je privacy en zielerust direct voor staken. Dat lijkt me niet de boodschap waar we Unicef voor nodig hebben.

Unicef Zweden. Gewoon niet zo aardig?
Eerst dacht ik dat deze nogal vreemde boodschap veroorzaakt werd door een te gretig PR bureau dat met een lekkere kop boven het persbericht een verder weinig opvallend campagne-ideetje de pers in slingerde. Maar toen zag ik dat Unicef Zweden in 2013 al eens een online campagne onder de titel: “In ruil voor je Facebook like, vaccineren wij nul kinderen tegen polio.” Boodschap: bespaar ons je likes en slacktivisme, we willen je harde euro’s en anders niks. Al hebben zij ook wat vriendelijkere uitingen met die boodschap gemaakt.

Ik ben geen Zweed, dus misschien begrijp ik de Zweedse cultuur onvoldoende maar het lijkt me niet slim om mensen die positief staan tegenover je doelen er vervolgens van langs te geven: Jouw like hebben we niet nodig, met jouw adblocker doe je kinderen dingen aan. Ik denk dan: ‘met het geld dat je uitgeeft aan je spotje, vaccineer je ook nul kinderen, toch doe je het.*’ Ik ben in elk geval blijer dan ooit met Paul van Vliet. Maar voor de zekerheid gaat mijn bijdrage aan mensenrechten toch maar naar Amnesty en Bits of Freedom.

*Aandacht helpt. Likes helpen. Geven helpt meer. Einde les.

| Tagged , , , , , , | Leave a comment

Zeewolde volgens Freud

De discussie in Zeewolde is voer voor psychologen. Zo zagen wij (3-sep) op het journaal een duidelijk seksueel vastzittende vrouw* schuimbekkend haar zorgen (angsten) in de microfoon spugen. Ze had gehoord dat voornamelijk jonge mannen uit Syrië en Eritrea naar het AZC zouden komen. Alleen. Na een lange reis. En ze hebben natuurlijk van alles meegemaakt onderweg dus dan weet je het wel… Oftewel: onderdrukte seksuele verlangens (want zondig) geuit als angst. In gedachte lag ze al te zweten tussen allerlei exotisch mannenvlees in een weiland, maar dat zijn zondige gedachtes. Als je vrouwen op die manier seksueel zou typeren zou je -terecht- met pek en veren overgoten worden, maar als christenvrouw mag je dit dus doen over mannen.

Andere Zeewoldenaren vonden het heel erg voor die mensen, maar verder moesten ze vooral worden opgevangen ‘in de regio’ (overigens: Meer dan 90% van alle vluchtelingen wordt allang opgevangen ‘in de regio’). Want dat was toch veel beter voor die mensen. Xenofobie verpakt als menslievendheid. Ook geen unicum in de christenfundi-historie.

De mooiste vondst kwam echter, helaas maar waar, van Wilders. Je kan je afvragen wat hij eigenlijk te zoeken had in een Zeewoldense kwestie, maar sois. Misschien moest hij toch in de buurt zijn om met Alemerense partijgenoten, echtgenotes in elkaar te trappen. Geert vond dat we de moed moesten hebben om tegen veilige landen als Turkije (nu t hem uitkomt is Turkije ineens ‘een veilig land’) te zeggen: “vang ze lekker daar op.”. Angst verpakt als moed, gave spin Geert!

Wat we dus hebben is onderdrukt seksueel verlangen, gesublimeerd tot vreemdelingenangst, wat we willen framen als moed. Dan is de oplossing ook niet zo moeilijk, christen-heren moeten beter worden in bed. Denk niet alleen aan jezelf, zij wil ook wel eens klaarkomen. Boven de dekens met het licht aan. Dán ben je een held. Of ben ik nu wat te kort door de bocht? Ach, ook geen unicum in deze schandalige discussie.

*Als je het hebt gemist; het lijden onder een orgasmeloos leven knalde door het scherm heen. Het was zo duidelijk dat dit geen aanname is.

| Leave a comment

Dag jongetje

 Vanavond zat ik in de trein te balen omdat de live-verbinding waarmee ik in de trein op m’n tablet de Vuelta zat te kijken haperde. En vervolgens  bleek de sprinter waarop ik dacht over te kunnen stappen niet te kunnen rijden vanwege een storing. Mijn avondeten mag dus in de magnetron dacht ik. Via Whatsapp las ik dat dit de hobbyplannen van het thuisfront ook in de war schopte. We spraken af dat ik de tram zou pakken tot het eindpunt en daar met de auto werd opgepikt. De kinderen zaten in hun pyjama op de achterbank.
 In de tram checkte ik even m’n sociale media. Veel foto’s van een jongetje, liggen op het strand. ‘Net m’n jongste zoon’ dacht ik. Hij lag vredig, op zijn buik. Gezonde, ietwat mollige armen langs zijn lijfje. Wat nat zand op z’n vingertjes. Mooie gladde, bolle kuiten en wangetje. Over die wang nog een lok nat haar. Alsof het jongetje tijdens het rennen en zandkastelen bouwen zo moe was geworden dat hij pardoes op het strand in slaap was gevallen. ‘Net m’n jongste zoon’ dacht ik weer. Alleen was dit jongetje dood.
 Het jongetje en zijn papa en mama kwamen uit Syrië. En zijn papa en mama waren zo bang voor hun veiligheid dat ze hem op een gammel bootje de Middellandse zee op stuurde naar Turkije (dat land wat ze om die ‘all inclusive resorts’ vol Europeanen hebben gebouwd, maar niet bij Europa mag horen.) Ik weet het niet, maar ik hoop dat zijn ouders ook op dat bootje zaten. Dat dat jongetje die laatste angstige minuten voor zijn dood niet zonder zijn papa en mama was. Ik zou mijn leven er in elk geval graag voor geven om dat lot mijn kinderen te besparen. Het jongetje dat zo lief en vredig dood lag te zijn op een Turks strand was onderweg naar een Europa dat hem en zijn papa en mama voornamelijk als ‘probleem’ zag.
 ‘Het probleem’ is echter niet dat zij zo enorm weg moesten dat zij dit soort achterlijke risico’s moesten nemen. Het probleem is dat zij  naar ons wilden. Omdat zij dachten hier veilig te zijn. In elk geval totdat ze weer terug naar huis zouden kunnen. Naar opa en oma als die dan nog leefden. En de buurman. En misschien naar school. Of misschien hoopten ze zelfs te kunnen blijven. Omdat papa en mama dachten dat het jongetje in Europa een toekomst zou hebben. Misschien zelfs wel gelukkig worden. Dat zouden Europeanen begrijpen, want zo hadden het zelf ook aangepakt met de VS. En had Canada niet massa’s Europese (economische) vluchtelingen opgevangen na de Tweede Wereldoorlog? Europeanen weten hoe het is om te vluchten voor je leven, daar kunnen we wel heen. Daar zijn we veilig. Papa en mama brengen je daar heen schat.
 Dat ze erover nadachten om te blijven denk ik niet. Dan ga je niet met peuter in een roeiboot de open zee op. Ze moesten weg, anders gingen ze dood. Of eerst gemarteld. En verkracht. Maar dat is dus niet het probleem. Het probleem is dat zij naar ons toe wilden. En wij kunnen die ‘enorme stroom’ aan. Wij hebben namelijk problemen genoeg.
Wake up call:
 Onze problemen stellen geen FUCK voor. Geen FUCK. Bejaarden komen weinig buiten, patiënten worden te weinig gewassen, Er ligt hondenpoep waar je in stapt want er is te weinig straatverlichting. Treinen rijden te laat of je staat elke dag in de file, pubers zijn brutaal en iedereen staart maar naar zijn mobieltje. Ons sociaal leven is veel te druk, onze carrierperspectieven zijn niet-bestaand. Er is geen ruk op tv (tenzij je Ziggo hebt, want dan heb je überhaupt geen tv), benzine kost evenveel als champagne en we moeten doorwerken tot ons 80e omdat we doorleven tot ons 100e. We hebben zelfs voedselbanken! In een land als Nederland, voedselbanken! Natuurlijk zijn onze problemen als je ermee zit, ook best oprechte problemen, maar niemand hier denkt er serieus over na om ooit met zijn (klein)kind in een roeiboot de Noordzee op te dobberen.
 Ondertussen zijn in er Europa en in Nederland politici die besluitvorming tegenwerken om de opvang van jongetjes en hun papa’s en mama’s die moeten vluchten voor hun leven beter te regelen. Deze politici vinden dat jongetjes en papa’s en mama’s die hun leven wagen om weg te komen, eigenlijk beter lekker kunnen blijven waar ze zitten. Dus stellen ze hekken voor. En controles. En sluiten we relatief veilige routes af, want dan moeten ze dus in gammele bootjes en dan wordt het risico vast te groot. En zo gaan jongetjes en hun papa’s en mama’s dus op een verschrikkelijke manier dood. Daar voelen deze politici zich goed bij omdat zij ‘de stem van het volk’ verkondigen. Maar wij horen voornamelijk nogal veel ‘het domme volk’ praten. Het domme volk dat denkt dat alles beter wordt zolang jongetjes en hun papa’s en mama’s daar blijven en niet hierheen komen om van ons profiteren.
 En dat is eigenlijk wat ik hier aan jullie voor wil stellen. Zullen wij met elkaar afspreken dat wij niet meer verkondigen dat jongetjes en hun papa’s en mama’s hier niet meer welkom zijn? Dat we mensen die zulke verschikkingen hebben meegemaakt dat ze alles achter laten om vrijwillig in een plek als ‘Hongarije’ of ‘Nederland’ terecht te komen welkom heten. En ze laten voelen dat ze veilig zijn? Als wij de voedingsbodem voor deze hatende politici wegnemen, dan hebben we al een flinke stap gezet richting die beschaafde, humane samenleving die we zeggen te willen zijn. En daar hebben we dan eigenlijk niets voor hoeven doen.
Dag jongetje, rust zacht.
| Leave a comment

Is ‘Google MD’ a bad idea?

Apparently Google feels it’s difficult to find medical information online. A week ago (february 10, 2015) Google announced on their blog that they’ll start providing health information in their knowledge graph. In an excellent example of storytelling techniques, product manager Prem Ramaswami tells us why we need this and why this is a good idea. I’d love to believe this. But I don’t.

The idea behind the knowledge graph
It is one of Google’s ambitions to no longer be a search and retrieve platform, but a knowledge base. So basically a search engine and Wikipedia combined. The knowledge graph is the tool to do just that: not only providing you the information you were looking for, but also stuff you did not know you were looking for. “You’re looking for information on subject A, which could mean something technical or cultural and hey, you might also dig some info on this and this. You know what, here’s a video on other stuff that was made by the same guy.” I’m sure your get the picture and yeah, that’s real useful.

Translating the knowledge graph to medical information
The great Master of Science did not create all information equal. And not information is equally suited for a knowledge graph. When it comes to stuff like architecture, Genghis Khan or caterpillars (did you mean biology or heavy machinery?) a knowledge graph will be helpful or, at the very least, not harmful. But for medical information, things are quite different. For one thing there are continuous developments and discoveries being made and an ongoing discussion on what these mean and how they translate for medical professionals and patients. There are a lot of ethical, practical and fundamental choices to be made. If you are seeking out medical information, it would be wise to consult multiple online sources to get a good idea. Or if you must rely on one source, choose one that is as independent as possible.

Treatment and prevention
Who gets to decide what information is best, or even correct? Google says it consults their own doctors and ‘the Mayo clinic’ (where Eric Schmidt is a member of the board of trustees, just a fun fact, no conspiracy theory) which could mean anyone from an entire medical staff to their secretarial stuff to look for typos. And since it’s only one organisation, can we be sure that there is sufficient debate on what information is or is not given? Information provided may be correct, but is it complete. Or is there too much? Is the public referred to the best professional care in their own area when needed or encouraged to find more information from other websites? Will enough attention be given to preventing illness? Will information focus on ‘what to do’ or on ‘what it is’? Given the enormous power of Google, these matters are more important now than for other sources.

Google’s gain is… whose loss?
If Google is keeping the public away from online sources, not only are they keeping the public away from them, they are also keeping information from these organisations. If many people are looking for information about, for example, a sore throat, you’d know something was wrong, there might be a flu epidemic, MD’s in the area should be warned. But with the health knowledge graph, only Google might know.

The money question
First of all, providing medical information is a lot of difficult, specialised, hard work. The kind of work that costs a lot of money. Even commercial organizations that mean well still have to make money. And there is still a lot more money to be made by knowing about people’s health. Or by directing them to medication. Or an insurance. And inevitably, at some point in the future Google will also face difficult financial times like declining growth and falling profitability. How long would it then take Google to put two and tow together? We know all this stuff which we learned at high costs and we can sell this knowledge for a lot of profit to keep our shareholders happy save employees jobs. Google does not deny they view this as a potentional future moneymaker, as can be read in this article in the Guardian: “Google claims that its health information presented in the new feature is at least accurate and it will not be directly monetised.” I’d like to emphasize ‘directly’.

Privacy issues
Which brings us to the privacy issues. It’s been a long time since anyone sensible thought our privacy was safe with the tech-giants. If Google uses your search-queries, your location, the YouTube videos you watch and the contents of your e-mail to serve you the ads that you want to see (as a service to you, dear user!), then they will use the information you click on in their knowledge graph as well. At the very least, they will store it. And so a company that probably does not believe it is evil to sell other companies information on your athlete’s foot or gonorrhoea will actually be in possession of even more information on that.

So, is it a good idea?
Google’s knowledge graph will provide sound information. It will probably be up to date and will not give you any strange ideas about common diseases like a cold. My concern is for less common conditions, on referring the public to real life medical professionals and prevention. Google admits their knowledge graph is not a replacement, but come on, we all know a lot of people will use it for just that.
My other great concern is for privacy. Google does not have a good reputation when it comes to that. I for one, would not be comfortable with a company like Google knowing even more about what medical information I look for than I already know. That’s knowledge that would be too ease and profitable to take advantage off.

So no, I don’t think it’s a good idea. But if you disagree, I’d love to heard your arguments.

Posted in google, health, privacy | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Is Sheldon mine? Is Kermit real?

When Dr. Sheldon Cooper found his girlfriend Amy a lot of fans of the sitcom Big Bang Theory were pretty upset. Sheldon should not have a girlfriend. In an interview with one of the main writers of the show, Eric Kaplan, I read that his initial response was something like: “Are you crazy? It’s just a story. If you don’t like it, go and write your own sitcom about a Sheldon without a girlfriend.”

How I met your mother

This story is somewhat similar to the one about the last episode of another popular sitcom “How I met your mother”. A lot of fans were more than a little unhappy about the way in which the writers chose to end the series. They were angry, some even outraged. They were personally offended, some even in tears. The adaptations George Lucas made a couple of years ago, when he digitized the original Star Wars trilogy also caused a lot of controversy among fans. Star Wars fans were so displeased that some are even making their own digitally enhanced versions without Lucas’ help or permission.

Is Santa Claus real?

The reason for the interview with Eric Kaplan was his philosophical book, Does Santa exist? In this book he raises serious question about ‘what’s real and what isn’t?’. Can someone be real even if he/she has no (and never had) physical presence? He decides it’s possible. I haven’t read the book myself yet, but my guess would be that Kaplan argues that, philosophically, we make Santa Claus real ourselves. In a way that I’ve always thought that Kermit the Frog is a real character. Kermit is not just ‘one muppet’, but he exists of several puppets (I merely use the word ‘puppet’ to explain myself Muppet-fans) and several muppeteers have been responsible for his movements and voice. But he is always Kermit. Even when he portrayed Bob Crachit in ‘The Muppet Christmas Carol’ he was ‘Kermit acting to be someone else.” Kermit, as a person, is more dominant than the muppeteer. Therefor, Kermit is real.

But is Sheldon mine?

So, coming back to Dr. Cooper. The question I raised about him is not whether he is real, but whether he is mine (and, therefore, yours). Can Kaplan, as a writer of the show, decide what happens to doctor Cooper without giving any thoughts to the fans?  Obviously, legally he can. But the law only tells what is allowed, not what is –ethically- right. And ethically, I guess it’s a different story. Fans have invested in Sheldon. They have invested time and, more importantly, they have invested emotionally. Sheldon has become a figure of importance in their lives. So yes, Sheldon has outgrown his writers. Sheldon does not just belong to them, the actors, or the producers of the show. Sheldon is also ours. The fact that Sheldon, much like Santa and Kermit, can also be perceived as a real person makes this realization even more important.

| Leave a comment

Why is Airbus obstructing technological advancement?

Who doesn’t love France, right? Mountains, beaches, wine, cheese, Le Mans, Le Tour. Then why is it that a country that seemingly has it all, doesn’t want others to have something as well. In this case, why would French airplane manufacturer Airbus put money into developping an idea, only to make sure others don’t use it.

Flying on a saddle
Flying on a saddleRecently Airbus patented the idea of not placing passengers in a chair for short flights, but on some sort of bicycle saddle. It’s  it like that BMX scene from E.T., but not really. That way, a lot more passengers could fit into the same plane. Sounds great huh!? No it doesn’t, but that’s not the point. Airbus is obviously very much aware that this particular idea would be a tough one to market. Even for notoriously cheap and unfomfortable price fighter airlines. But they patented it anyway

What are you, five?
But why? Are the French just that stubborn? Good question. And, lucky for us, British newspaper The Telegraph asked it. Airbus’ response? It somehting like “We have no intention of actually using this patent, but we file hundreds of patents a year. It’s about protecting our ideas.” So, they’re saying that they don’t patent ideas to work with them, but to prevent others of thinking of the same ideas and working with them.
My kids classmates do that. “You can’t draw a purple elephant, because I just thought of drawing a purple elephant.” Not only are they five, they are also told by parents and teachers that that’s just ridiculous behaviour. As it turns out, it’s only ridiculous if you don;t have enough money to patent your though of drawing a purple elephant. After that, it’s yours.

Ideas are like oxygen
I once attended a workshop by German artist and art professor Horst Rickels. He claimed that ideas are not yours. Like oxygen they’re just something that float by. You don’t develop an idea, it visits you. And than it’s up to you to decide to do something with it, or not. And if you don’t, the idea will go to someone else. The French may also be known for their poetry , but Airbus can go suck on that one for a long long time.

Posted in business, companies, copyrights, economy, erwin fisser, travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Why Google feels it should never ‘forget’. And why they’re wrong.

The European court has decided that people have a right to be forgotten, or have certain things forgotten about. This ruling means that Google is no longer allowed to ‘remember’ certain things for us, forever and for everyone.

This morning I read an open letter by David Drummond, Chief Legal Officer at Google. Google, he writes, does not agree with the European court. He claims the difference in opinion is ideological (and practical). But actually (and not surprisingly) it’s economical.

WP_20140714_001Other than the ‘it’s a lot work’ claim, Google’s defense seems to rest on two pillars:

  1. Google feels they should receive an exempt from this ‘right to be forgotten about’, like the press.
  2. Google claims they are defending the universal right to access information versus the right to privacy.

However, both arguments are false. Here’s why:

  1. There is no conflict of universal rights. Google also feels that there is a conflict between ‘a right to privacy’ versus ‘a right to access to information’. That’s quite an arrogant position to take since, in fact, there is no such conflict. Nobody is denied the right to anything if Google does not link to it. If the New York Times writes that you are an idiot, they can keep that on their website forever. Even if Google is no longer allowed to link to that article when someone does a query on your name. In Drummond’s words “it’s like a library that is allowed to keep a book on it’s shelves, but no longer in it’s catalogue.” (It’s funny how Google compares itself to ‘the old media’ at a time when it suits their purposes.)
  2. The press has to put effort into evading someone’s privacy. Google has to put effort in not to invade your privacy. It’s pure economy. If the New York Times wishes to write that you are an idiot, it has to do research, write it down, print it, distribute it. Google has written an algorithm that simply does what it does. A blogger writes you’re an idiot might not get quoted in the New York Times, but it will show up in Google’s search results. Since economy is not holding it back to be nice and their own philosophy is not enough to make extra effort in these cases either, that leaves only legislation to protect society against everything being out in the open forever, regardless of context, relevance, evidence, rebuttal or any other principle that would guide a journalist.
  3. The press can be held accountable for what it writes. Google cannot (or hardly) be held accountable for what it links to. Google does not readily admit that it’s results are curated and that search results are not objective. To get ‘good’ results there Has to be some kind of curation. It’s algorithms need a way to give a score to certain content to be able to decide what type of information someone is searching for. And as far accountability goes: Do you know why newspapers don’t print photo’s of that cute girl next door while she in the shower? Because they will be, justly, prosecuted. Do you know why you can use Google to find a website that shows pictures of cute girls next door under the shower? Because they make money that way and they claim no responsibility for the content they link to unless they are made to take that responsibility by legislation.
  4. You cannot wrap fish in yesterday’s search results. Back to the fact the The New York Times called you an idiot. I bet you already forgot about that. Do you know why that is? Because people don’t read yesterday’s news. So, if you were called ‘an idiot’ just that one time, it’s probably safe to assume that people will forget about it, unless you truly are an idiot in which case such claims would probably be made regularly.
  5. The (professional) press is not nearly the biggest problem. Sure, it’s quite inconvenient if The New York Times has actually called you an idiot. But how many people has this actually happened to? A much bigger problem is social media. Stuff you did as an teenager can haunt you forever. Or the picture a colleague tagged you in. Or a vicious blog where a name was misspelled and now you are suddenly a pervert in the eyes of Google.

It’s a start, but not nearly enough

I can understand that this ruling by the European court is big nuisance to Google. It will certainly cost them a lot of money. But since they are making the bulk of this money out of selling our privacy anyway, I don’t feel too bad about it.

Actually, I don’t even think this ruling goes far enough. I feel Google should be made to really forget private information they have. We were all outraged at what the NSA knows about us. But this does not even compare to what Google (or, for example, Facebook) knows about us. And google actually uses this information to earn money. The European Court ruling only means that Google should not show certain links in their site results. It does not mean that Google itself no longer knows certain information is there, ready to be commercially exploited. I totally believe that Google does not mean to be evil. But sometimes this kinds of things just happen, don’t they? Just because no individual google employee is evil, doesn’t mean that Google itself can’t be. You can only promise to never shoot anyone, if you never have a gun.

Posted in companies, culture, Culture & philosophy, democracy, economy, erwin fisser, freedom, marketing, media, popular culture, social media, society, web 2.0 | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

The agonizing crawling continuity of time

Not sure if I was ever actually there,
Nor if I ever left at all.

(HD version available at request)

| Leave a comment